Wat kunnen we leren van kinderen?

• Kinderen hebben geen vooroordelen, geen aannames.
• Kinderen kennen (als ze nog jong zijn) geen angst.
• Kinderen zijn spontaan.
• Kinderen zijn naïef.

Als ik kijk naar mijn zoontje dan valt me altijd weer zijn activiteit op. Nog maar net terug van een bezoekje aan Opa en Oma staat alweer de volgende activiteit op het programma. Op dit moment is hij vaak aan het tekenen.

Hoe komt het toch dat we als volwassenen zo vaak moeten ‘bijkomen’ na een activiteit terwijl kinderen maar blijven doorgaan en verder gaan met de volgende activiteit? Ik ben dus gaan ‘googelen’ en kwam onderstaand interessant artikel tegen op droomvrienden.nl, dat mij aanzette tot verder nadenken:

 ————————————————————————————————————————-

Vermoeidheid en verkramping

Wat kunnen we toch jaloers zijn op de onuitputtelijke energie van kinderen. Schijnbaar onvermoeibaar zijn ze bezig met hun spel en kunnen moeiteloos omgaan met de vele prikkels in hun jonge leven. Als we ouder worden missen we die energie en passie van vroeger en ploffen uitgeput op de bank na een dag werken.

Energetisch gezien verbruikt een kind veel meer energie dan volwassenen. Spelen, groeien en leren kost veel meer energie dan die 8 uur op kantoor vertoeven. Waar gaat dan al die energie verloren? …. in onze verkramping en onvrijheid.

Het leven van de volwassene is het best vergelijkbaar met hangen aan een hoge brug. We zijn bang om te vallen en houden de richel krampachtig vast. Als we naar beneden (lees naar binnen) zouden kijken zien we dat we helemaal nergens bang voor hoeven te zijn. We kunnen die richel gewoon loslaten en blijven overeind want er is geen brug. Zolang we echter naar boven (lees naar buiten) blijven kijken houden we vast aan de illusie van een oneindig hoge brug. Probeer maar eens uren achter elkaar in uw handen te knijpen, dit is behoorlijk vermoeiend, maar na vele uren merkt u het niet meer en wordt deze toestand de gewone, een ontspannen hand zal dan onnatuurlijk aanvoelen. Dit is precies wat wij als volwassenen doen, dag in dag uit zijn wij gespannen en is er verkramping in ons lichaam. Gek hè dat we zo vermoeid zijn en overspannen raken? Allemaal omdat we bang zijn (buiten de boot) te vallen en er niet bij te horen.

Kinderen hebben deze angst nog niet en zijn dus vrij in hun handelen. Het zijn de ouders en leraren die dit onbewust kapot maken. Zij brengen de kinderen angst bij zodat ook zij zich aan die richel gaan vasthouden en in die illusie gaan geloven. Na jaren het kind in volwassen structuren passen en voorhouden van angsten hebben we uiteindelijk een onvrij kind geschapen, een kind dat met recht volwassen genoemd zal worden en deel mag uitmaken van de groep overspannen en vermoeide volwassenen.

Waarom willen wij onze kinderen toch diezelfde ellende aandoen als waar we zelf inzitten. Waarom mogen kinderen niet vrij zijn? omdat we bang zijn dat ze er later niet bijhoren en buiten deze maatschappij komen te staan… gezegend zijn diegenen die buiten de maatschappij durven staan.

Ik herinner me dat ik vroeger van alles wilde weten, ik onderzocht bijzondere stenen, was op zoek naar fossiele resten, wilde weten hoe een raket werkte, en ontwierp mijn eigen ruimteschepen. Ik was gefascineerd van andere mensen en communiceerde graag met buitenlandse kinderen op vakantie. Een leergierig kind dus, zoals zoveel kinderen, maar na de lagere school ging die lol er snel vanaf. Ik moest ineens volgens een vooropgezet plan gaan leren, niks van alles oppakken en dromen, maar door volwassenen bedachte leerprogramma’s volgen. Alsof de mens een computer is die je moet programmeren. Deze aanpak resulteerde bij mij in een grote weerstand tegen school. Mijn dromen waren verdwenen en ik hield mij enkel nog bezig met het overleven in deze door volwassenen bedachte structuur.

Onderwijzers en ouders die leven vanuit angst zouden geen kinderen moeten opvoeden. Kinderen dienen op te groeien in een omgeving van liefde, dit betekent niet alleen liefde voor de kinderen, maar op de eerste plaats liefde voor zichzelf zodat het juiste voorbeeld wordt gegeven. Voor de kinderen die opgegroeid zijn in angst is de hoop dat zij dit karma weten te doorbreken. Het is niet werkelijk de schuld van de ouders, want ook zij waren ooit vrije kinderen die slechts door hun omgeving zijn gekluisterd.

Wanneer we als volwassenen leren inzien dat we die structuur kunnen loslaten en weer mogen spelen met al dat moois wat het leven te bieden heeft, ervaren we weer die kinderlijke vrijheid en kunnen we onvermoeibaar doorgaan. Kijk maar naar die wetenschapper die onvermoeibaar speurt naar het kleinste deeltje, of die boswachter die geniet van zijn bos. We worden alleen maar moe als we dingen doen die niet bij onze innerlijke natuur horen.

Stop met de dingen doen die vermoeien en begin datgene te doen waar je liefde voor voelt. Wees niet bang, want dat was je als kind ook niet en dat ging best wel goed. Bron: Droomvrienden.nl.

———————————————————————————————————————–

Wat is jouw mening over dit artikel?

Nog een vraag van mijn kant: Kunnen we van kinderen leren/inspiratie krijgen om creatiever te worden en meer/beter te ondernemen?

Alvast bedankt voor je reactie bij de comments!

Met vriendelijke groeten,

Jeroen Kratsborn

P.S. Ben je ook al ingeschreven bij onze interessante en inspirerende LinkedIn Groep: Lifehacking voor Ondernemers ?